Son nefesinde yanında bulunamadığım
kardeşim
Mustafa
SOYLU’ya
Gönlüm
de elime döndü
Çatlak,
kırık, tenha, bomboş
Bir
yıldızım daha söndü
Odam
zindan dünyamsa loş
Baharı
beklerdi dalda
Daldan
yere düştü gitti
Yaralıydı
kanatları
Bir
gariban kuştu gitti
Ecel
şerbetini tastan
Ağır
ağır içti gitti
Gönül
dayanmaz hicrana
Ardı
sıra uçtu gitti
Derindir
yaram Mustafa’m
Bu
dünyadan göçtü gitti
Vefasızlık
timsaliyim
Belki
bana küstü gitti
Vefalıların
yanına
Koştu
koştu koştu gitti
Belki
hayaldi gördüğüm
Belki
de bir düştü gitti
Anlıyorum
ki kendince
Gidişi
pek hoştu gitti
Yedi
uçmağın yanında
Baktı
dünya boştu gitti
Bir
yüce otağa vardı
Kalbi
coştu coştu gitti
ANKARA-1983
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder