ATEŞ-İ SÛZÂN-I GAFLET

 

Ateş-i sûzân-ı firkat yaktı cism ü cânımı

Bir harâb-âbâde döndürdü dil-i vîrânımı

                          MEHMET SADİ BEY

 

Ateş-i sûzân-ı gaflet yaktı cism ü canımı
Bir harabe etti afet, cennetçe vatanımı
 
Hükümet uykuya daldı, uyku değil de baldı
Öylece uyuyakaldı duymadı figanımı
 
Deprem yeri mahşer yeri, belki daha beteri
Hiç bir iz kalmadı geri, beton emdi kanımı
 
Kırık camlar birer mızrak, tükendi çoktan idrak
Üstünde gezdiğim toprak çürüttü bir yanımı
 
Kafam yarık , ağzım yırtık, gözlerim çoktan örtük
Benim dilim dönmez artık, size kaldı tanımı
 
Enkazda ruh ürperirken, her sese ses  verirken
Beden soğukta erirken , yazdılar fermanımı
 
Hiç kimse çekmesin keder, bunu da sayın kader
Aç bırakmayın da yeter, sağ salim çıkanımı
 
Ben de bildim vaktim azdı, dostlar kabrimi kazdı
Kaderimi deprem yazdı Dursun da destanımı