DERVİŞLİK OLAYDI TAC İLE HIRKA

Dervişlik olaydı taç ile hırka

Pekçe tutup bırakmazdık ucundan
Biz dahi alırdık otuza kırka
Borçsa öder kurtulurduk borcundan

Yola çıkmamışlar keramet umar
Çıkıp yorulanlar olur der-kenar
Dervişlik uzakta şöyle bir diyar
Güneş batmaz kalesinin burcundan

Bir kale ki ne hakan var ne çeri
Yine yağı girebilmez içeri
Yok bunların ne kaçar ne göçeri
Her biri yoğrulmuş Pîrin harcından

Piri tarafından bağlanır beli
Helalden gayrıya uzanmaz eli
Dervişin bir olur gönlüyle dili
Sevap çıkar lisanının sürcünden

Derviş öz konuşur arı balınca
Alçakta oturur kendi halınca
Bir dervişin selamını alınca
Isınıp kurtulur gönül kırcından

Derviş kibir bilmez garazı yoktur
Noksanı fazlası birazı yoktur
Dervişte gammazlık marazı yoktur
Vaz geçmiştir öfkesinden hıncından

Dursun derviş deme cahil olana,
Dersen de Yunus’ça ehil olana.
Her sohbete söze dâhil olana 

Sır açıp da yanma sırr ü sancından